As you might know, I go to the Prinses Máxima Centrum (the national center for treatment of children with cancer) every two weeks, to make drawings for the children. I meet children that surprise me with their joy of life and their resilience. Yesterday, I met N. for a second time. When I make a drawing, I always start with a quick pencil sketch that I show to the children for ‘approval’. The first time I made a drawing for N., I didn’t know she has a very bad eyesight (she has a tumor affecting the optic nerve). She approved my sketch, and only when I finished the drawing and she put her nose on the paper to see it, I realised that she couldn’t have seen my sketch at all. N. is an aerospace enthusiastic, she is a huge fan of dutch astronaut André Kuipers and she loves the rocket from the Tintin comics (the subject of my firts drawing). Yesterday, I drew my version of the ISS, the International Space Station, the holiday destination of her dreams.

Zoals jullie misschien weten, bezoek ik elke twee weken het Prinses Máxima Centrum (het nationale centrum voor onderzoek naar en behandeling van kinderen met kanker), om tekeningen te maken voor de kinderen. Ik kom daar kinderen tegen die me verrassen door hun levenslust en hun veerkracht. Gisteren zag ik N. voor de tweede keer. Als ik een tekening maak, begin ik eerst met een snelle schets in potlood, die ik de kinderen laat zien ‘ter goedkeuring’. De eerste keer dat ik tekende voor N., wist ik niet dat zij slecht ziet (ze heeft een tumor die de werking van de oogzenuw aantast). Ze keurde de schets goed, en pas toen ik de tekening klaar had en ze hem vlak voor haar neus hield om hem te kunnen bekijken, realiseerde ik me dat ze niets van mijn schets had kunnen zien. N. is een ruimtevaartenthousiasteling, ze is een grote fan van André Kuipers en ze is dol op de raket uit Kuifje (het onderwerp van mijn eerste tekening). Gisteren tekende ik voor haar mijn versie van het ISS, het internationale ruimtestation, haar gedroomde vakantiebestemming.